لئوناردو داوينچی برای کشيدن تابلوی شام آخر می بايست نيکی را به شکل عيسی

و بدی را به شک يهودا یکی از یاران مسيح که در هنگام شام تصميم گرفت به او خيانت کند می کشید.

روزی در يک مراسم همسرايی تصوير کامل مسيح را در چهره يکی از آن جوانان همسرا يافت.جوان را به کارگاهش دعوت کرد و از چهره اش  طرح هايی برداشت.

سه سال گذشت.تابلو شام آخر تقريبا تمام شده بود؛اما داوينچی هنوز براي يهودا مدل مناسبی پيدا نکرده بود.کاردينال مسئول کليسا کم کم به او فشار می آورد که نقاشی ديواری را زودتر تمام کند.

نقاش پس از روز ها جستجو،جوان ژنده پوش و مستی را در جوی آبی يافت.به زحمت از دستيارانش خواست او را تا کليسا بياورند.

دستياران سراپا نگاهش داشتند و در همان وضع،داوينچی از خطوط بی دینی، گناه و خودپرستی که به خوبی بر ان چهره نقش بسته بود نسخه برداری کرد

وقتی کارش تمام شد،گدا،که ديگر آثار مستی از سرش پريده بود،چشم هايش را باز کرد و نقاشی را پيش رويش ديد و با آميزه ای از شگفتی و اندوه گفت:من اين تابلو را قبلاً ديده ام

داوينچی پرسيد:کی؟

 مرد گفت:سه سال قبل،پيش از آنکه همه چيزم را از دست بدهم.موقعی که در يک گروه همسرايی آواز مي خواندم،زندگی پر رويايی داشتم، هنرمندی از من دعوت کرد تا مدل نقاشی چهره عيسی شوم!!!

چمنزار وسیع دنیا مثل زمین چمن استادیوم آزادی است.بعضی از قسمت هاش پر است و بعضی دیگر

خالی.این قسمت های خالی گاهی به راحتی و بی زحمت سبز می شوند،اما گاهی حتی با کمک چمن مصنوعی

و یا به کار گرفتن کارشناس هلندی هم نمی توان پرش کرد.بعضی از قسمت های آن توسط کفش بازیکنان

کنده می شوند که این قسمت هم گاهی به تندی سبز می شود،گاهی مدت ها طول می کشد،و گاهی اصلا دیگر سبز

نمی شود.

بعضی قسمت هایش به شکل گودال در آمده است،آن را پر می کنن،سطحش را صاف می کنن،تخم چمن

می پاشن،آب می دهن و منتظر می مانند تا سبز شود.ولی بعد از چند وقت نه تنها سبز نمی شوند بلکه حتی آن گودال هم نشست می کند و بالآخره به حالت اولش بر می گرده.بعضی وقت ها هم آن قسمت کنده شده

روی قسمت های دیگه از این زمین چمن می افتد و تحمل سنگینی اش وظیفه چمن هایی می شود

که پایین موندند.

I've learned - that it takes years to build up trust, and only seconds to destroy it

I've learned - that it's not important what you have in your life but the important matter is that who you have in your life

I've learned - that you shouldn't compare yourself to the best that others can do, but to the best that you can do
I've l earned - that it's taking me a long time to become the person I want to be

I've learned - that we are responsible for what we do, feeling is not important

I've learned - that sometimes the people you expect to kick you when you're down will be the ones who help you
I've learned - that no matter how good a friend is, they're going to hurt you every once in a while and you must forgive them for that
I've learned - that no matter how bad your heart is broken the world doesn't stop for your grief

I've learned - that you shouldn't be so eager to find out a secret. It could change your life, that’s why they say curiosity killed the cat

خدایا! آخه این چه انصافیه؟؟؟چرا آدما تو این دنیا فقط باید زجر بکشن؟؟چرا؟؟ هنوز ماها باید تاوان گناه آدم و حوا  رو پس بدیم، یا اینکه باید تاوان خطاهای خودمون رو پس بدیم؟؟خدایا چند بار تاوان بدیم؟؟هم اینجا، هم اون دنیا؟؟!!!! خدایا چرا دنیا اینجوری شده ؟ چرا هر گوشه اش یکی می زنه،یکی می کشه،یکی می میره؟

_مرگ که ترس نداره؟

می دونم،به خدا می دونم ترس نداره، این ابهت تو هستش که ترس داره!!!!!!!!! این که باید یه روز بیام جلوت وایسم ترس داره!!!!!!!!! روزی که تو بهم بگی خوب....................؟ همین خوب برای نابودیم بسته!!!! واقعا ما ها چی داریم؟؟ با چه رویی بیام پیشت؟؟ خدایا فقط بهم شهامت بده،شجاعت بده،شعور بده!!!

خدایا از دنیا باید لذت ببرم؟ولی چه جوری؟دنیایی که مثل یه لجن زار می مونه که باید مدام خودمو بکشم بالا، بکشم روی یه جای بلند،شاید روی یک تپه یا روی یک تخته سنگ تا اون لجن زار منو نکشه پایین، ولی بالاخره چی؟ اون جای بلند هم یه روز می ره زیر اون لجن زار، ذره ذره شروع می کنه به مکیدنم، از پام شروع می شه و بالاخرههمه هیکلمو می کشه پایین !!!!! خدایا باید دستمو بگیری،خدایا دارم فرو می رم، خدایا دستتم نه،آخه خیلی مقدسه ، فقط یه طناب برام بفرست که یه سرش دست من، سر دیگه اش دست خودت باشه.خدایا کمکم کن !کمکم کن! بدون کمکت از یه آسکاریس هم کمترم!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Le Premier Jour

 Des draps blancs dans une armoire

 Des draps rouges dans un lit

 Un enfant dans sa mere

 Sa mere dans les douleurs

 Le pere dans le couloir

 Le couloir dans la maison

 La maison dans la ville

 La ville dans la nuit

 La mort dans un cri

 Et l’enfant dans la vie.

                                                Jacques Prevert

Comme vous voyez,Jacques Prevert est un poete realiste, il pense que c’est une destinee de gens,et ce sont les les chose faits de la vie,que nous n’avons pas la vie sans la mort,et aussi peut-etre nous n’avons pas la vie sans les douleurs,et le resultat de les douleurs est un cri.donc vous ne jamais obliez que nous avons la vie dans un cri.

خسته ام                       

پشیمانم                        

از این کارهای بیهوده      

از این حرفهای بی پندار   

از این افکار بی حاصل     

مرا آخر چرا باید            

در این وادی نبا شد یار    

که دریابد درونم را          

بجوید روح خامم را          

بیابد کان ضماد ش را       

چرا باید مرا گویند           

که بی نقدی سخن گفتن     

برایت همچو مرگ است    

خدایا!چرا اینک             

چرا اینک که محتاج توام من

نمی گویی که این انسان    

که این انسان بی باور       

که با مستی سخن گوید      

چو گنجشکی که در باران  

آشیانه می جوید              

محتاج من است اینک       

تا دریابم درونش را          

بجویم روح خامش را        

ببخشم آن ضمادش را        

                          پاییز 84  

The Collar

I struck the board and cried, “No more

            I will abroad

?What? Shall I ever sigh and pine

My lines and life are free, free as the road,

Loose as the wind, as large as store.

            Shall I be still in suit?

Have I no harvest but a thorn

To let me blood, and not restore

What I have lost with cordial fruit?

            Sure there was wine

Before my sighs did dry it; there was corn

Before my tears did drown it.

Is the year only lost me

Have I no bays to crown it,

No flowers, no garlands gay? All blasted

            All wasted

Not so, my heart; but there is fruit,

            And thou hast hands.

Recover all thy sigh-blown age

On double pleasures: leave thy cold dispute

Of what is fit and not. Forsake thy cage,

            Thy rope of sands,

Which petty thoughts have made, and made to thee

Good cable, to enforce and draw,

]           and be thy law,

While thou didst wink and wouldst not see.

            Away! Take heed

I will abroad.

Call in thy death’s-head there; tie up thy fears.

            He that forbears

To suit and serves his need,

            Deserves his load.

But as I raved and grew more fierce and wild

            At every word,

Methought I heard one calling, CHILD

            And I replied, MY LORD.

This poem is by George Herbert. This poem is mainly about a priest that at first his duty and serving limited him, he is so angry that doesn’t want to continue in this way and just said I want to leave and he thinks that he had waste his life up to now by being sorry and hear the others confessions, he wants to be free, he believes that his job has got just suffering and pain for him. He said that there is no result in my praying and feel that he is ignored by God. At the time that he decides to go and leave every thing he heard a voice of God that said Child, when he heard this voice he finds out that he wasn’t ignored by God , so he answered My Lord.

نمی دونم آیا ما ها حس تعلق داریم یا نه؟ نمی دونم واقعا مال اینجاییم یا مثل شازذه کوچولو

مال یه سیاره ی دیگه ایم!؟نمی دونم این احساس مالکیت و متعلق بودن به یه خونه، خیابان

منطقه، شهر، کشور، قاره در بقیه آدما جقدره؟! ولی در مورد خودم باید بگم 4 ماه بعد از اینکه

محل زندگیمونو تغییر دادیمٍ،وقتی که برگشتم یه سر اونجا بزنم،احساس غریبه بودن بهم دست

داد.احساس کردم آدمای اینجا یه زبون دیگه حرف می زنن،یه چیز دیگه می خوان.و وقتی 2-3

نفرشون چند تا جمله گفتن مطمین شدم که اشتباه اومدم،من اینجا زندگی نمی کردم.شایدم شخصیت

مورسو رو پیدا کردم(مورسو در کتاب بیگانه:حتما در موردش بعدا می نویسم)  یعنی بی تفاوت شدم،

ولی این که بی تفاوتی نبود!!! نمی دونم زندگی هر کدوم از آدما چه جوریه!!!!میلان کوندرا معتقده

که زندگی آدما یا سبک یا سنگین،یا تو دنیا خیلی راحتی،هیچی برات مهم نیست،دوست داری دم رو غنیمت

بشمری مثل شاعر های قرن 17 که به اصل:کارپدیم یا دم را غنیمت شمر معتقد بودن و فکر می کنی که زندگی

  شیرینه و تلخی نداره و راحته به شرطی که راحت بگیریش.یا اینکه فکر می کنی این دنیا داره

خفه ات می کنه،هیچی نیست که بتونه ارضات کنه،لحظه شماری می کنی که زود تموم شه،یا شایدم

مثل صادق هدایت و خیلی های دیگه خودت تمومش می کنی.

دنیای شما چطوریه؟ بار زندگیتون چطوریه؟نمی دونم،شاید خیلی فکر بخواد،ولی

برای خود میلان کوندرا که خیلی سخت بوده چون جزء نسلی بوده که از کودکی اش فقط هجوم تانک های نازی،از جوانی اش بحران های اقتصادی و سیاسی  بعد از جنگ زیر حکومت توتالیتر کمونیستی، و از

 میانسالی اش هجوم تانک های روسیه  و از سالخوردگی اش هجوم تانک های دلار به یاد دارد.شاید

همین مسایل بود که باعث شد این چنین شاهکارهای ادبی رو بنویسه و همینطور کتاب "خنده و فراموشی"

رو، که با نوشتن این کتاب مقامات چک تابعیت اش  رو لغو کردند و مجبور شد که به فرانسه برود.برای

  نویسنده ای با این ویژگی ها  خیلی سخته که  دور از وطن زندگی کند،از این مهاجرت نا خواسته رنج می برده

و بازگشت به وطن را یک بازگشت عظیم می دانست، و می گه که کلمه ی نوستالژیا  یعنی رنج بردن ناشی از آرزوی ناکام بازگشت که نتیجه ی آن درد جهالت است.خیلی برای خودش و برای دیگر مهاجران  ناراحته که باید از کشورشون دور باشن چون در اینصورت وقتی که برگردن یه جور حس دوگانگی پیدا می کنن،هیچ چیز از

گذشته شون به خاطر نمی آورن چون در غربت هم زبانی ندارن که باهاش صحبت کنن، چون معتقد هستند

که این کار یه جور تمرین با حافظه است و باعث می شود که خاطراتش را همیشه به یاد داشته باشد .

کوندرا همیشه از این وحشت داشته است  که نظریهً :"مهاجر یک خاین کبیر است" شامل حالش بشود.شما اگر جای میلان کوندرا بودین چه احساسی می داشتین؟ از زندگی در یک کشور مدرن تر و بهتر لذت می بردید یا

اینکه مثل کوندرا فقط سنگین اش رو حس می کردین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!     

FROM BIBLE:

(Matthew 5.5)

“Happy are those who know they are spiritually poor:

      The kingdom of heaven belongs to them!”

“Happy are those who mourn:

     God will comfort them!”

“Happy are the meek:

   They will receive what God has promised!”

“Happy are those whose greatest desire is to do what God requires:

    God will satisfy them fully!”

“Happy are those who show mercy to others:

   God will show mercy to them!”

“Happy are the pure in heart:

They will see God!”

“Happy are those who work for peace among men:

     God will call them his sons!”

“Happy are those who suffer persecution because they do what God requires:

    The kingdom of heaven belongs to them!”

The day that I read these lines of Bible, I found out that all the happiness that I had before were just secular ones, and I was just pretending that I’m happy. But by reading these lines I understand that such an earthly life I had. After that I try a lot to be happy in the way that Jesus said but the more I try the less I become successful .so I want to say that: “JESUS! I’m only a young, inexperience, uneducated and illiterate girl that I can’t become happy only by myself ,you should also help me and put me in a way to find these kind of celestial happiness. So I beg you to help me!!!!

این شعر متعلق به داستان سه قطره خون است.