جاناتان , مرغ دریایی

" تنها قانون آن است که به آزادی منتهی شود . قانون دیگری وجود ندارد."

این جمله ی جاناتان هست اش . مرغی که به عشق یادگیری پرواز در سطوح مختلف و با سرعت های مختلف از گروه خود طرد شد و به تنهایی به یادگیری پرداخت . جاناتان از شکار ماهی ها متنفر است و تنها از گیاهان و حشرات ریز تغذیه می کنه.

هر وقت که چند مرغ را می بیند برای آنها از چیزهای  ساده سخن می گوید.این که: یک مرغ حق دارد پرواز کند؛ و آزادی طبیعت اصلی هستی اوست . و هر چیزی که علیه این آزادی عمل کند باید کنار گذاشته شود, حتا اگر تشریفات ,خرافات , و یا محدودیت در هر شکل آن باشد.

در اینکه "ریچارد باخ " نویسنده ی بزرگی است شکی نیست , اما ظاهرا انسان شناس محشری هم هست .اینکه قوانین  مسخره ایی که ما آدما برای خودمون وضع کردیم را خیلی قشنگ مسخره می کنه و معتقده که بدون هیچ اساس و منطقی از اونها پیروی می کنیم .به نظر من هر ایرانی ایی باید این کتاب رو بخونه.

جاناتان شگفت زده بود ,چرا دشوارترین کار در جهان این است که  پرنده ایی را متقاعد کنی که آزاد است؟ و این که اگر او تنها اندک زمانی را به تمرین بگذراند قادر خواهد بود این را به خود ثابت کند؟ دشواری کار در کجاست؟

یکی از خوبی های این کتاب اینه که پر از عکس می باشد . هنگامی که از اوج گیری های جاناتان حرف می زنه بلافاصله عکس هایی از مرغ دریایی وجود داره که در حال اوج گرفتنه. تاثیر این عکس ها در روند داستان به گونه ای است که باعث شد من بعد از چند سال برم سراغ لوازم نقاشی ام و یه چیزایی بکشم.

Time goes slowly now in my life

I’m tired of walking

Let’s go to Mars

I guess I found my way

 It’s simple when it’s right

 Ce qui est perdu est perdu

می گن بهترین سنگ ریزه ها رو می شه رو قله ی قاف پیدا کرد .

به نظر شما بهترین صدا یی که شنیدین چیه؟؟؟

تا حالا به صدای جاروی رفتگرا گوش کردین ؟؟؟ موقعی که جاروشو رو زمین می کشه ؛ یه صدای خس خس خوبی می آد که من فقط به عشق شنیدن این صدا شبا تا ساعت 11: 1 دقیقه منتظر می شینم .

اگه من رهبر یک ارکستر سمفونیک بودم , یه دفعه وسط اجرای گروه  می گفتم که همه ساز زدنشون رو متوقف کنند و صدای جاروی  رفتگر رو پخش می کردم.

Donnez-moi de l'oxygène